مي كنيم. من, لازم است كه تجربه خودم را بگويم. ما, يك مقدار, با تندروي ها
و
تحميل ها و عدم تحمّل سليقه ها و… گاهي, نيروهاي خودمان را در
اختيار آن ها
مي گذاريم. آن هايي كه لشگر اسلام اند, با اين تندروي
ها, ممكن است كه از ما زده
شوند, لذا بايد پا را از مرز اسلام,
فراتر نگذاريم. آن جايي كه از احكام مسلّم اسلام
است, ما, نمي
توانيم تنزّل كنيم. اگر هم بخواهيم يك وقتي تنزّل كنيم, در يك محدوده
مشخّصي, با ملاحظه كسر و انكسار مصالح و توجه به مصلحت اهم است كه خوب, آن
هم, قاعده دارد و در كشور, مسؤول هم دارد. آن جايي كه حكم قطعي اسلام و
قرآن
است, نمي شود كوتاه آمد. هيچ كس نمي تواند بگويد: "ما, صرف نظر
مي كنيم."! مگر
در همان محدوده مصلحت, خوب, اين را امام طرّاحي
كردند و دارد اجرا مي شود ولي
وقتي يك مقدار مي آييم پايين تر, و
مسائل سليقه اي و احتياط ها و… مطرح مي شود,
قطعاً, اين جا, بايد يك
كلانْ نگري باشد; يعني, بايد ببينيم كه "اين احتياطات, چه قدر
مفيد
است؟ چه قدر, الآن, مضرّ است؟ چه كساني را از ما دور مي كند؟ چه منافعي را
از
ما سلب مي كند؟ چه منافعي را براي ما جلب مي كند؟".
من, خودم, معتقدم كه خيلي از جوان ها,
از خانم ها كه فكر مي كنيم آن ها تفكّرات
جدّي و انقلابي و اسلامي
ندارند, اين ها, اگر ما, از آن ها, بيش تر از آن اسلام واقعي و آن
اسلام بدون پيرايه را توقع نكنيم, آن ها, لشگر اسلام خواهند بود; دليل
ندارد كه آن ها نباشند!
من, مهم ترين عامل جابه جا شدن آرا را,
همين سخت گيري ها مي دانم. در هر دو
مورد هم بود. يك موقعي بود كه
نيروهاي راديكال, سخت گيري هاي سياسي مي كردند,
در ارتباطات خارجي و
در كارهاي اقتصادي و خصوصي سازي و… به تدريج, مردم,
ديدند با آن ها
نمي توانند زندگي كنند, بعدش يك شرايطي پيش آمد, يك نيروهايي آمد كه
نام شان را محافظه كاران گذاشته اند, خوب, ديگر, خاطرشان جمع بود, مي گفتند
حالا,
احتياطات مان را عمل كنيم و خيلي سخت گيري كردند. مشخصاً, در
مجلس شوراي
اسلامي, در اين مدّت, پنج يا شش قانون مطرح شد. اين ها
كه مطرح مي شد, از تريبون,
مخالف و موافق صحبت كردند, روزنامه ها هم
پيرايه بستند, دل مردم را خالي كردند كه
|218|
ـ ديدار با رياست محترم مجمع تشخيص مصلحت نظام
